دیروز که عکسهای همایش موج سوم با حضور خاتمی و موسوی رو میدیدم، از دیدن نگاه نگران زهرا رهنورد (همسر مهندس) و بهت و حیرت خود مهندس یک لحظه دچار دلزدگی شدم، از اینکه چرا از خطاها درس نمیگیریم. به یاد چهار سال پیش افتادم وقتی که اسکیت سوارها از بالای ولی عصر ویراژ میدادند تا با سربند و دستبند سفید و رنگی برای هاشمی رای جمع کنند. اما آیا سربند سفید و شال سبز و روسری نیلی میتونن یه موج واقعی راه بندازن؟ یاد حرف مهندس افتادم که اون روزهای اول خیلی به دلم نشست که میخواست "هر شهروند یه ستاد باشه" اما نخواست "ستاد شهروند ساز باشه". میدونم نیت همه خیره ولی نمیفهمم چرا این کارها اون دلنشینی اولیه رو برام نداره. امیدوارم همه بدونیم داریم چی کار میکنیم.